Taki mały życiowy ołtarzyk. Tu jest miejsce na idoli, wartości, ideały i marzenia. Tu może być wszystko. Dla mnie na pewno musiałaby się znaleźć tam fotografia, chociaż czasem jest jak choroba, uzależnienie. Mogę powtórzyć za Dawidem, że "strasznie się wkurwiam gdy nie focę" i brakuje mi chociażby pstrykania tak po prostu, takiej wprawki o której wspominał niedawno Marcin. Ostatnio myślę intensywnie o zakupie nowego szkła ale niestety nie mogę go dostać tam gdzie bym chciał go dostać, nie wspominając o rozbieżności cen na polskim rynku. I tak właśnie rośnie frustracja - brak czasu, brak sprzętu, brak kasy... w ten sposób fotografia może stać się nieszczęściem, bo nawet bliscy przestają rozumieć potrzeby fotoholika. I jak tu pogodzić to wszystko? Granica pomiędzy sacrum a profanum zaciera się i trzeba być naprawdę ostrożnym by nie zatracić poczucia wolności i smaku. Niech fotografia będzie świętem ale niekoniecznie od święta. Życzyłbym tego sobie i wszystkim innym fotomaniakom.

Wyobraź sobie aparat, który mieści się w dłoni, ma 128MB wbudowanej pamięci, na której zapisuje foty w rozdzielczości VGA. Bez podglądu, bez kontroli parametrów - tylko pstryk i gotowe! Takie cyfrowe lomo... chodzę i rejestruję, po prostu.